اكنكار--- سفر روح --- شبدا

زندگي‌هاي متوالی

تناسخ   Reincarnation

ما در پياله عكس رخ يار ديده ايم  

                      اي بيخبر ز لذت شرب مدام ما

الف :خويش انضبا طي : عاملي اساسي و مهم در رشد آگاهي فرد مي باشد
ب : تسليم :مفهوم تسليم چيست ؟ چگونه مي توان تسليم بود ؟آيا تسليم به معناي تكيه تام بر روح الهي است ؟
تسليم يكي از مهمترين اركان رشد آگاهي است چرا كه تنها با تسليم است كه اشراق و بصيرت و دانش حقيقي معنوي را كسب كرده و به اقليم خداوند گام مي نهيم .
حال اين سوال پيش مي آيدكه به چه كسي بايد تسليم بود ؟
به استاد درون بايد تسليم بود .
اولين گام تسليم ،رها كردن تمام تنش ها و تضاد ها ست .
سپردن همه مشكلات و مسائل به استاد درون و نكته در اينجاست كه فرد درست زماني به اين مرحله يعني تسليم حقيقي مي رسد كه يقين داشته باشد استاد درون، كنترل او را به دست گرفته و او را در جاده معنويت و رسيدن به خداوند راهنمايي مي كند .
تسليم به اين معني نيست كه ما هيچ تلاش و كوشش نكنيم بلكه بدين معناست كه علي رغم تلاش مان به نتيجه امر وابسته نباشيم و نتيجه را به استاد درون واگذار كنيم .
نكته ديگر اين است كه استاد درون بدون در خواست فرد در حوزه آگاهي وي د خالت نمي كند و جاي مشكل را به او نمي گويد .البته خيلي به ندرت شايد، استاد مشكل را از سر راه فرد بردارد. اما اين به نفع خود فرد است كه آن را شناسايي و سعي در بر طرف كردن آن ها نمايد . اگر او دائماً براي گذراندن كارماهاي مشكل خود به ديگران از جمله استاد درون تكيه كند مانند كودكي مي شود كه به طور مداوم با همان چرخه كارماي مشابه روبرو مي شود تا روزي كه به اندازه كافي قدرت و شجاعت روبروشدن با كارماهايش را به تنهايي به دست آورد و عاقبت آن ها را به زانو در آورد . بنابر اين آنچه كه او بايد انجام دهد پيروي از دستورات استاد است .
به محض درخواست كمك از طرف فرد استاد به آرامي توضيح مي دهد كه ابتدا او بايد ياد بگيرد كه تمام مشكلاتش را رها كند .هنگامي كه فرد به هر درجه اي از رهايي مشكلات (جدايي رفتار عاطفي نسبت به مشكلات) رسيد بايد گام بعدي برداشته شو دكه اين گا م همان چرخش مشكلات به سمت استاد است .
به تدريج استاد درون شروع مي كند به رفع مشكلات ،اما بايد از همكاري كامل شخص برخوردار باشد . در غير اين صورت موفقيتي وجود نخواهد داشت . البته براي از بين بردن اثر دائمي يك محرك زمان لازم است . فرد ممكن است بي حوصله شود و براي حل مشكلش از ديگران تقاضاي كمك كند و يا ممكن است نقض آشكاري را با استاد آغاز كندچون فكر مي كند كاري برايش انجام نشده است .
ج: رعايت قانون سكوت :اين قانون به خصوص به معني سكوت در مورد هر آنچه مي باشد که مابين استاد درون و فرد مي گذرد . آدمها معمولاًبه اين قوانين بي توجهي مي كنند خصوصاً اگر اين آزمون ها مربوط به خودشان باشد .
حقيقت جو فقط مجاز به بيان تجربياتي است كه براي ديگران درس و نكته اي داشته باشد و موجب رشد آگاهي ديگران مي شود . در غير اينصورت اگر بيان تجربه براي خودستايي و اثبات برتري او باشد وي را ا ز ادامه رشد و تجربه دروني باز مي دارد .شخص بايد اين نكته را به خاطر داشته باشد زيرا به مانند لبه تيغ مي باشد.
د: تلاش جهت كسب و ارتقاء آگاهي: تلاش جهت كسب و ارتقاء آگاهي از وظايف ديگر يك انسان معنوی است .زيرا وي مي داندكه كيفيت زندگي افراد ارتباط مستقيم با ميزان آگاهي آن ها دارد.
عواملي كه در رشد آگاهي دخالت دارند عبارتند از :
1. توجه دائم ذهن بر روي خدا و مفاهيم برتر و انجام هر كاري با نام او .
2. مطالعه و تحقيق مستدام .
3. درس و تجربه از وقايع زندگي .
يك انسان معنوی مي داند كه زندگي مانند كلاس درس است و رخدادها و وقايع امتحانات وي و مشكلات و سختي ها سئوالات امتحان وي می باشند. بايد لذت حل كردن مشكلات و سختي ها را در خود پرورش دهد و همان قدر از رو درويي با مشكلات لذت ببرد كه از حل كردن پازل لذت مي برد .
در هر عملكرد معنو ي تجربه لازمه باور است . هر كس مي بايست خود كليد خودش را براي گشودن دريچه معنوي بيابد تا به سمت تجربيات معنوي بالاتر رهنمون شود .و گر نه هميشه مشكلاتش در يك سطح و مشابه مي شوند .
يك انسان معنوی بايد بداندكه اين خود اوست كه سطح آگاهي خويش را انتخاب مي كند و اين اوست كه جهان خويش را بنا مي نهد . ونيز بايد بداندكه آنچه امروز هست حاصل جمع تمامي افكار و موجوديتي است كه طي اعصار داشته است .
بنابر اين گذر از اين مرحله به باور وي بستگي دارد.